2 x in je eentje vliegen met baby, 2 x een compleet andere ervaring

Auteur: Femke

Dit artikel is gepubliceerd op: 15/02/2019

Mijn vriend gaat voor zijn werk naar Australië en Nieuw-Zeeland en onze dochter van 5,5 maand oud en ik gaan mee. De overzeese vluchten maken we met zijn 3’en, maar Josephine en ik slaan de flitsbezoeken aan Adelaide en Nieuw-Zeeland over. Omdat mijn vriend niet altijd bij ons is, vlieg ik 2 keer met haar alleen en dat zijn 2 hele verschillende ervaringen.

Perth – Melbourne: een prima ervaring

Josephine is nét over haar jetlag heen als ik met haar naar Melbourne vlieg waar het 3 uur later is dan in Perth. Naast de kinderwagen en luiertas heb ik een grote, superlichte, gemakkelijk ‘bestuurbare’ koffer bij me. Over het inpakken hebben we goed nagedacht, onze bagage is verdeeld over mijn koffer en die van mijn vriend, die nu in Adelaide is.

Naast de kinderwagen en luiertas heb ik een grote, superlichte, gemakkelijk ‘bestuurbare’ koffer bij me.

We blijven in Australië en dus is een formulier met handtekening van mijn vriend niet nodig. Bij de security moet Josephine uit de kinderwagen, maar ook haar luiertas inclusief thermosfles warm water en mijn elektronische apparaten moeten gecheckt worden. Ik heb maar 2 handen en dus is het fijn dat de luchthavenmedewerkers helpen. Josephine slaapt en speelt wat in de gereserveerde bassinet, ik klets met mijn buurman en ik heb zelfs tijd om iets te eten. Na 3,5 uur landen we. Vanuit de taxi – Josephine slaapt in mijn armen – zie ik de indrukwekkende skyline van Melbourne als we naar het appartement rijden. Op mijn lijstje kan ik ‘in mijn eentje vliegen met een baby’ afvinken. Dat ging prima!

Op mijn lijstje kan ik ‘in mijn eentje vliegen met een baby’ afvinken. Dat ging prima!

Melbourne – Sydney: alleen op papier een makkie

4 dagen later vlieg ik met Josephine naar Sydney. Op papier een appeltje-eitje: de vlucht duurt maar een uur en onze laatste reis verliep super. Maar ja, met een kind is niets voorspelbaar. Op het vliegveld van Melbourne huilt ze onbedaarlijk. Het klinkt behoorlijk schel en hard in de vertrekhal en alleen met een fles kan ik haar sussen. De grondstewardess laat bij het boarden merken dat het heel stom van me is dat ik niet eerder met de kinderwagen naar de gate kwam, want ‘nu is het ruim al dicht’. Ze loopt weg en daar sta ik dan.

Mijn baby is onrustig en zit propvol van de melk. Ik kan de kinderwagen niet uit elkaar halen en inklappen met haar én een tas op mijn arm. Het huilen staat me nader dan het lachen. Een lieve medepassagier biedt aan me te helpen, ze neemt Josephine van me over, vertelt dat ze ook moeder is en loopt met me mee het vliegtuig in. Wat ben ik haar dankbaar! In de slurf komt de helft van de melk alweer terug. Gelukkig heb ik extra kleertjes in de handbagage. We zitten, krijgen de veiligheidsinstructies en ik voel dat haar luier vol gaat. Ook dat nog!

Een lieve medepassagier biedt aan me te helpen, ze neemt Josephine van me over, vertelt dat ze ook moeder is en loopt met me mee het vliegtuig in.

It just gets worse

De vrouw op de stoel naast me spreekt geen Engels en begrijpt niet waarom ik direct na het opstijgen met mijn hele hebben en houwen langs haar moet om naar de wc te gaan. Als ik Josephine eindelijk verschoond heb – wat best een gedoe is op een niet zo horizontaal plankje met een kind dat net leert rollen – landen we al.
In Sydney staat de kinderwagen niet bij de gate en dus loop ik met kind en tas op mijn arm honderden meters naar de bagageband. Ik vraag een man me te helpen met de koffer die aankomt. Een andere man – duidelijk een vader – biedt uit zichzelf aan de kinderwagen voor me in elkaar te zetten.

Een andere man – duidelijk een vader – biedt uit zichzelf aan de kinderwagen voor me in elkaar te zetten.

Omdat alles lang duurt, is Josephine alweer toe aan een volgende fles. De kioskmedewerker die hem opwarmt denkt te weten wat hij doet, maar geeft de fles te heet terug. De melk klontert en is niet meer te redden. De rest van de melkpoeder zit in mijn koffer en daar kan ik niet gemakkelijk bij. Zonder fles gaan we naar de bestelde Uber. Die komt, maar staat een kilometer verderop. De chauffeur kijkt bedenkelijk als hij ons ziet en zegt dan dat hij ons niet meeneemt. Het mag niet, hij heeft geen maxi-cosi. De tranen springen me in de ogen (ja alweer), we zijn nog lang niet bij het appartement en mijn baby is hongerig en moe. Maar ik denk aan moeders die er dagelijks alleen voor staan met hun kroost en besluit dat ik me niet aan moet stellen.

De tranen springen me in de ogen (ja alweer), we zijn nog lang niet bij het appartement en mijn baby is hongerig en moe.

Ik sjouw alles dus terug naar de aankomsthal en we wachten op een reguliere taxi met babyzitje. Die arriveert na 20 minuten en brengt ons in 3 kwartier naar het appartement. Daar vangt de eigenaresse van het gehuurde appartement ons liefdevol op. Eind goed, al goed.

Volg ons ook op:

Recente blogs:

Updates ontvangen?

Meld je aan
Sorry but there is some error in adding your email to our subscriber list. Please try again
Het inschrijven is gelukt!